pitu, pitu…

Ronald Reagan, dla większości intelektualistów amerykańskich - matoł, zdumiewająco trafnie oceniał stan zdrowia reżimu radzieckiego. Nadchodzące lata będą wspaniałe dla naszego kraju, wolności i cywilizacji – powiedział do studentów Notre Dame University w maju 1981 r. -Zachód nie zapanuje nad komunizmem, lecz go przewyższy. Nie będziemy się starać go demaskować, lecz przejdziemy nad nim do porządku dziennego jako smutnym, dziwacznym rozdziałem historii ludzkości, którego ostatnie stronice piszą się teraz. W czerwcu 1982 roku w brytyjskim Parlamencie tak się wyraził: W sensie ironicznym Karol Marks miał rację. Jesteśmy świadkami wielkiego kryzysu o charakterze rewolucyjnym – kryzysu, w którym wymogi porządku gospodarczego bezpośrednio kolidują z wymogami porządku publicznego. Lecz kryzys ten nie rozwija się na wolnym, niemarksistowskim Zachodzie, tylko w kolebce marksizmu-leninizmu, w Związku Radzieckim (…) Widzimy strukturę polityczną, która nie ma związku ze swoją bazą ekonomiczną, społeczeństwo, którego siły produkcyjne krępowane są przez siły polityczne. Reagan stwierdził, że marksizm-leninizm pozostanie “na wysypisku historii”, i przewidział, że w Europie Wschodniej i w samym Związku Radzieckim dojdzie do „gwałtownych, powtarzających się protestów przeciw represjom”. 8 marca 1983 roku, w słynnym przemówieniu na temat Imperium Zła, Reagan ponownie oświadczył: Uważam, że komunizm to kolejny smutny, dziwaczny rozdział historii ludzkości, której ostatnie stronice piszą się teraz.

Porównajmy te stwierdzenia z poglądami wybitnych intelektualistów amerykańskich. Po odbytej w 1982 roku wizycie w Moskwie ArthurSchlesinger oświadczył: Widziałem więcej towarów w sklepach, więcej żywności na targowiskach, więcej samochodów na ulicach – wszystkiego więcej, oprócz kawioru, nie wiadomo zresztą z jakiego powodu. Kierując swą krytykę pod adresem administracji Ronalda Reagana pisał, że: ci ludzie w Stanach Zjednoczonych, którzy uważają, że Związek Radziecki znajduje się na skraju przepaści ze względów ekonomicznych i społecznych, że wystarczy jedno lekkie pchnięcie, by w nią spadł, sami się oszukują. Schlesinger porównywał tych Amerykanów do radzieckich dygnitarzy, którzy twierdzili, że są świadkami ostatniego etapu istnienia kapitalizmu. Jednocześnie zaznaczył, iż po obu stronach znajdują się osoby zawsze postrzegające inne społeczeństwa jako mniej stabilne, niż są one w rzeczywistości. Każde supermocarstwo ma własne problemy ekonomiczne, lecz to nie oznacza, że leży już powalone na ringu.

fragment książki Petera Schweizera: Victory. Więcej tutaj

Joe Madureira to człowiek, który wydźwignął z upadku serie komiksowe X-men, The Ultimates czy Battle Chasers. Jego niebanalna, odważna, dynamiczna, posępna i kolorowa kreska uratowała wspomniane tytuły przed upadkiem. Człek ten kulom się nie kłania, więc nie poprzestał na komiksach i otworzył studio Vigil Games które jak sama nazwa wskazuje zajęło się tworzeniem gier. Darksiders to pierwsza jego produkcja. Drugą, nad którą wciąż pracuje, będzie Warhammer 40,000 Online. Skupmy się jednak nad tym co mamy.

Do naszych rąk trafia gra nietypowa pod wieloma względami. Po pierwsze do mamy do czynienia z klasycznym japońskim światem zamieszkałym przez wszelkiej maści potwory i rycerzy, których zbroje są kilkakrotnie większe od ich ciał. Każdy kto grał w Down Of War wie o czym mowa. Brzmiało by to banalnie gdyby nie fakt, że świat ten jest scenografią do fabuły czerpiącej pełnymi garściami z Apokalipsy św. Jana ze szczególnym uwzględnieniem patentu Jeźdźców Apokalipsy. Wcielamy się w jednego z nich, a konkretnie pana Wojnę. Niestety nasz szef, domyślacie się o kogo chodzi, robi nas w nomen omen konia i po dobrze wykonanej robocie zostawia nas na ziemi i pozbawia boskich zdolności oraz rumaka. Nasze zadanie to oczywiście odzyskanie czworonoga, mocy i sklepanie maski oczywistego osobnika.

Ta gra jest po prostu przepiękna. Wysokiej jakości grafika zwala z nóg. Dopracowane są nawet najmniejsze elementy zbroi. Dynamiki pozazdrościć może jej wiele topowych produkcji. Fabułę pomijam, bo św. Jan słaby w tworzeniu ciekawych historii nie był. Można by jedynie przyczepić się do poziomu trudności. Podstawowy jest mało przyjazny amatorom. Konia z rzędem temu, kto przejdzie tę grę na poziomie Apocalipto.

W wieku 83 lat zmarł w Warszawie profesor Krzysztof Skubiszewski, minister spraw zagranicznych w latach 1989-1993. Był specjalistą od prawa międzynarodowego, doktorem honoris causa kilku uniwersytetów, kawalerem wielu odznaczeń polskich i zagranicznych, w tym Orderu Orła Białego.

Skubiszewski był absolwentem Wydziału Prawno-Ekonomicznego Uniwersytetu Poznańskiego. We wrześniu 1989 roku został ministrem spraw zagranicznych w rządzie Tadeusza Mazowieckiego. Sprawował tę funkcję również w trzech kolejnych rządach, do października 1993 roku.

Dziwna sprawa. Umiera kolejny z ojców założycieli IIIRP, a ja znów mam ten sam problem co w przypadku Geremka, czy Kuronia. W notkach prasowych ojcowie rodzili się, kończyli jakieś szkoły, potem długo nic i nagle w 89 stawali się ojcami założycielami i tutaj następuje na ogół wyliczenie funkcji które sprawowali.

Pan Skubiszewski na ten przykład. Zmarł mając 83 lata, czyli kiedy zostawał ojcem lat tych miał bagatela 62. A w świetle notki prasowej przez te 62 lata zaliczył jedynie Wydział Prawno-Ekonomiczny Uniwersytetu Poznańskiego. Rozumieć mam, że zaraz po szkole zaszył się w lesie i żył ze zbierania grzybów?

PS. Po dodaniu notki do Blipa postanowiłem sprawdzić, czy ktoś jeszcze zainteresował się śmiercią pana Skibiszewskiego. Kliknąłem odpowiedni tag i po chwili trafiłem na poniższą stronę. Przyznam, że poczułem się nieswojo.

Dokument o skinheadach.

W programach informacyjnych skinheadom zawsze towarzyszą hasła przemocy, nienawiści i faszyzmu – twierdzi reżyser Daniel Schweizer. Lecz kim oni są naprawdę?

Prawdziwa historia tej subkultury o ponad czterdziestoletniej historii.

produkcja: Francja , Niemcy , Szwajcaria

czas trwania: 90 min.

Rapidshare