pitu, pitu…

Gra na emocjach: Jack Black to aktor uwielbiający pastisz. Szczytowym jego osiągnięciem był film Tenacious D: The Pick of Destany w którym oddał sarkastyczny hołd najbardziej podłemu gatunkowi heavy metalu którego niekwestionowanym królem jest Ozzy Ozzborne. Obraz został przyjęty entuzjastycznie przez fanów Ozzego i zmieszany z błotem przez wszystkich innych. Podłej jakości humor, naciągane gagi, ciągłe puszczanie oka mogły zabawić jedynie wybrańców.

Podobnie ma się sprawa z Brutal Legend. To gra w której Black stara się przywołać duchy heavy metalowej przeszłości i stawia je w kontrze do współczesnych popłuczyn tego gatunku. Wyznawców starego metalu pozycja to przyprawi o dreszcze rozkoszy. Bez zmrużenia oka przyjmą zarówno stylistykę graficzną która naśladuje styl okładek zespołów heavy metalowych. Podobnie będzie z fabułą i dialogami które znajdują się w tej grze. Ścieżka muzyczna na której znajdują się dziesiątki klasyków to kolejny argument który wypromuje tą grę wśród wyznawców ciężkich brzmień. Będą oni wniebowzięci.

Co jednak z graczami którzy nie łapią dowcipu Blacka i nie lubią siermiężnego metalu? Ci powinni się strzec tej pozycji jak ognia. Pozbawieni metalowej zaćmy bez kłopotu dostrzegą wyjątkowo kiepską grafikę, banalny scenariusz, żenujące dialogi i niezbyt intuicyjne sterowanie. Sytuacji nie ratuje to, że w tej grze znaleźć można kilka naprawdę ciekawych patentów łamiących schematy jakimi rządzą się gry. na przykład przejścia pomiędzy rozgrywka typu slash do RTS.

Nie bez powodu Electronic Arts zrezygnowało praktycznie z promocji tego tytułu. Jego sprzedaż oparto na famie pierwszej heavy metalowej gry która umiejętnie podsycana przed premierą napaliła na ten tytuł setki wyznawców gatunku. Przyznać trzeba, że na tyle sprawnie, że nawet osoby nie interesujące się metalem czekały na tą pozycję z niecierpliwością. Ta gra to sukces marketingu szeptanego i perfekcyjnego uderzenia w grupę docelową. Gracz spoza niej nie będą raczej rozczarowani.

Dobre

Słabe