pitu, pitu…

Ekspert ds. wizualnej identyfikacji naukowo-technicznej amerykańskiego wywiadu, generał Albert Stubblebine, objaśniał: „jednym z moich zadań w wojsku było interpretowanie obrazów dla wywiadu wojskowego w czasie zimnej wojny. Dokonywałem pomiarów fragmentów sowieckiego sprzętu na podstawie fotografii. Taką miałem pracę. Gdy patrzę na otwór w ścianie Pentagonu i porównuję go z rozmiarem samolotu, który miał w niego uderzyć, stwierdzam, że ‘samolot nie pasuje do otworu po zniszczeniu’”.

Wyznawcy waszyngtońskiej teorii spiskowej wierzą natomiast w wyjaśnienie opublikowane przez rząd USA, zgodnie z którym powstanie tak małej średnicy otworu w ścianie Pentagonu wynika z faktu, że skrzydła samolotu odpadły przed uderzeniem w fasadę budynku. Co ciekawe, ani skrzydeł ani samolotu ani ciał pasażerów nie widać jednak na żadnym dostępnym materiale wizualnym. Wyznawcy teorii spiskowej mają jednak „własną”, stworzoną przez Biały Dom, wizję tego wydarzenia.

1 osoba lubi tą notkę.

Słabe

Najbardziej niewiarygodne jest to, że po śmierci 200 tysięcy osób w jednym z najbiedniejszych krajów na świecie całkiem poważne i wpływowe postacie bogatego świata niepokoją się tym, że ktoś z zewnątrz być może będzie chciał zainwestować tam pieniądze, zmienić Haiti nie do poznania, a przy tym zarobić. Dla Klein i innych przeciwników diabelskich korporacji ideałem byłoby zapewne przywrócenie w Haiti stanu sprzed trzęsienia ziemi, kiedy nie inwestował tam nikt, dzięki czemu ludzie żyli „w zgodzie z naturą”.

1 osoba lubi tą notkę.

Słabe

W parę godzin pochłonąłem wydaną w 1981 roku książkę Zbigniewa Domaranczyka. Pierwszego dziennikarza który dostał się do Kambodży po upadku reżymu Pol Pota. Przyznam, że jestem rozczarowany. Poza licznymi relacjami z gwałtów na ludności cywilnej, oraz usilnym udowadnianiu, że Czerwoni Khmerzy mordowali głównie komunistów (sic) niczego nowego się z tej książki nie dowiedziałem.

Za ciekawe uznaje informacje których niestety nie mam jak zweryfikować. Mam na myśli fakt, że autor książki trafił do Kambodży wraz z ekipą filmową i siłą rzeczy nakręcone zostały kilometry taśmy pokazujące Kampuczę w “godzinie zero” czyli po wycofaniu się ludzi Pol Pota. Zapoznanie się z tymi materiałami oraz dotarcie do filmu nakręconego przez TV Jugosłowiańską pod reżyserskim okiem Nicolasa Victorovica w trakcie istnienia reżymu Czerwonych Khmerów byłoby ciekawym doświadczeniem. Niestety Rapid i Google milczą.

Pojęcia nie mam jak dostać się do archiwów Poltela, a co dopiero jugosłowiańskiej TV. Swoją drogą każde z tych źródeł jest z pewnością niesamowitą skarbnicą wiedzy o XX wieku. Pytanie, czemu zamkniętą?

Zna ktoś Khmerski? ;)

Dobre

Słabe

Ronald Reagan, dla większości intelektualistów amerykańskich - matoł, zdumiewająco trafnie oceniał stan zdrowia reżimu radzieckiego. Nadchodzące lata będą wspaniałe dla naszego kraju, wolności i cywilizacji – powiedział do studentów Notre Dame University w maju 1981 r. -Zachód nie zapanuje nad komunizmem, lecz go przewyższy. Nie będziemy się starać go demaskować, lecz przejdziemy nad nim do porządku dziennego jako smutnym, dziwacznym rozdziałem historii ludzkości, którego ostatnie stronice piszą się teraz. W czerwcu 1982 roku w brytyjskim Parlamencie tak się wyraził: W sensie ironicznym Karol Marks miał rację. Jesteśmy świadkami wielkiego kryzysu o charakterze rewolucyjnym – kryzysu, w którym wymogi porządku gospodarczego bezpośrednio kolidują z wymogami porządku publicznego. Lecz kryzys ten nie rozwija się na wolnym, niemarksistowskim Zachodzie, tylko w kolebce marksizmu-leninizmu, w Związku Radzieckim (…) Widzimy strukturę polityczną, która nie ma związku ze swoją bazą ekonomiczną, społeczeństwo, którego siły produkcyjne krępowane są przez siły polityczne. Reagan stwierdził, że marksizm-leninizm pozostanie “na wysypisku historii”, i przewidział, że w Europie Wschodniej i w samym Związku Radzieckim dojdzie do „gwałtownych, powtarzających się protestów przeciw represjom”. 8 marca 1983 roku, w słynnym przemówieniu na temat Imperium Zła, Reagan ponownie oświadczył: Uważam, że komunizm to kolejny smutny, dziwaczny rozdział historii ludzkości, której ostatnie stronice piszą się teraz.

Porównajmy te stwierdzenia z poglądami wybitnych intelektualistów amerykańskich. Po odbytej w 1982 roku wizycie w Moskwie ArthurSchlesinger oświadczył: Widziałem więcej towarów w sklepach, więcej żywności na targowiskach, więcej samochodów na ulicach – wszystkiego więcej, oprócz kawioru, nie wiadomo zresztą z jakiego powodu. Kierując swą krytykę pod adresem administracji Ronalda Reagana pisał, że: ci ludzie w Stanach Zjednoczonych, którzy uważają, że Związek Radziecki znajduje się na skraju przepaści ze względów ekonomicznych i społecznych, że wystarczy jedno lekkie pchnięcie, by w nią spadł, sami się oszukują. Schlesinger porównywał tych Amerykanów do radzieckich dygnitarzy, którzy twierdzili, że są świadkami ostatniego etapu istnienia kapitalizmu. Jednocześnie zaznaczył, iż po obu stronach znajdują się osoby zawsze postrzegające inne społeczeństwa jako mniej stabilne, niż są one w rzeczywistości. Każde supermocarstwo ma własne problemy ekonomiczne, lecz to nie oznacza, że leży już powalone na ringu.

fragment książki Petera Schweizera: Victory. Więcej tutaj

Dobre

Słabe