pitu, pitu…

Główną nagrodę konkursu World Press Photo 2009 otrzymał w piątek Włoch Pietro Masturzo za zdjęcie z protestu w Iranie. Zdjęcie roku przedstawia kobietę stojącą o zmierzchu na dachu domu w Teheranie i krzyczącą słowa protestu kilka dni po wyborach prezydenckich 12 czerwca 2009 r. Jury uznało, że praca Masturzo nie tylko jest piękna, ale także uchwyciła napięcie i emocje chwili. “Ta fotografia pokazuje, jak coś się zaczyna, narodziny wielkiej historii” – podkreśliła w komunikacie przewodnicząca jury Ayperi Karabuda Ecer.

Ja to jednak jestem prosty chłopak. Patrzę na to zdjęcie i patrzę i jedyne co widzę to trzy kobiety na dachu, w tym jedna jest nieostra. W sumie to można pod tą fotkę podłożyć cała masę tekstów i każdy będzie pasował. Może na tym polega siła tego ujęcia i tajemnica jego uniwersalności?

Zdjęcie roku przedstawia kobietę stojącą o zmierzchu na dachu domu w Kluczborku i krzyczącą do męża wracającego ze sklepu, iż zapomniała dodać do listy zakupów brokuły. Jury uznało, że praca Masturzo nie tylko jest piękna, ale także uchwyciła napięcie i emocje chwili.

Errata: Poniżej dwa zdjęcia które wygrały w podkategoriach Portret i Sztuka i rozrywka (sic).

Reżyser Christian Frei dokonał w swoim filmie niezwykłego zabiegu. Do aparatu fotograficznego Nachtweya umocował miniaturową kamerę. Dzięki temu widz ma szansę ujrzeć świat niemal z perspektywy fotografa. Przez dwa lata kamera stale towarzyszyła Nachtweyowi w pracy: wśród płonącychdomów

na terenie byłej Jugosławii, podczas ekshumacji pomordowanych w Kosowie, w oparach łzawiącego gazu w Palestynie. Uzupełniające przekaz wizualny wypowiedzi współpracowników i przyjaciół Nachtweya pozwalają nie tylko śledzić sposób powstawania konkretnych ujęć, ale także dostrzec emocje, jakie każą mu nacisnąć przycisk aparatu.

Krzysztof Miller – autor wystawy Fotografie Z Czeczenii – jest wybitnym polskim fotoreporterem, jego kunszt doceniany jest także za granicami naszego kraju czego wyrazem było zaproszenie go do jury konkursu World Press Photo. Jego zdjęcia przedstawiające wojnę w Czeczenii to jedna z nielicznych możliwości przedarcie się przez zasłonę milczenia jaka zapadła w temacie Czaczenia w mediach, które co prawda informują o działaniach wojennych w tym kraju, lecz w wyniku działań rosyjskiej cenzury skazane są na jednostronne relacje. To co dzieje się w Czeczeni jest analogiczne do sytuacji Tybetu, Chiapas i wielu innych miejsc na naszym globie.

Tragiczne jest to ze istnieje możliwość zniszczenia narodów, które nie miały szczęścia egzystencji w strategicznych punktach świata, co skazuje je na polityczną i informacyjną izolację. Faszyzm rosyjski nabiera coraz bardziej krwawego charakteru, co gorsza Rosja jest wspomagana przez kraje zachodu ogromnymi pożyczkami, których ogromna część nigdy nie zostaje rozliczona. Po części wiec zachód finansuje wojenne wybryki Wielkiego Brata. Zdjęcia takie Millera, odkrywają cześć prawdy o tym czym powoli staje się Rosja, warto się nad nimi zastanowić zanim rosyjskie czołgi wjadą do Gruzji, krajów bałtyckich, kiedy nie będzie już czasu na oglądanie zdjęć. Czasy się zmieniają, lecz dążenia do uszczęśliwiania ludzi na siłę pozostają. A rosyjskie kampanie wyzwoleńcze zdają się nie mieć końca: Polska`39, Węgry`56, Czechosłowacja`68, Afganistan`79 teraz przyszła kolej na Czeczenię. Kto nastepny?